Gelecekle İlgili Haberler

11.1.1.14. Hz.
Peygamber (a.s.)’in Yüksek Mevkii

“Sana Kur’ân-ı farz eden (inzâl eden Allah) elbet seni dönülecek
yere tekrar döndürecektir.” (Kasas; 85)

Burada “dönülecek yer” olarak tercüme edilen kelime’nin Arapça
aslı “meâd”dır. Ve burada bu kelimenin sözlük anlamı, “dönülecek yer” olarak
verilmiştir. Fakat bu kelime üzerinde önemle durulmuş olduğu için anla­mı,
“şanlı ve şerefli makam” da olabilir. Bazı müfessirler bundan “cennet”in
kastedildiğini belirtmişlerdir. Fakat bu deyimi Cennet’le sınırlandırmak için
herhangi bir sebep yoktur. Zannedersem, bu kelimeyi olduğu gi­bi bıraksak daha
iyi olacaktır. Yani bundan hem dünyevî hem uhrevî an­lam çıkarılabilir. Sözün
gelimi de bunu gerektirmektedir. Yani, Cenab-ı Allah, Hazreti Peygamber (a.s.)
için hem bu dünyada hem âhirette yüksek ve şerefli bir mevki ve makam
vaadetmiştir. Şimdi bu ayetten önceki ayetlere dönelim. Sûre’nin 57. ayetinden
itibaren Mekke’liler ile Hz. Mu­hammed (a.s.) arasındaki münakaşaya yer
verilmiştir. Mekke’liler diyor­lardı ki, “ey Muhammed sen, kendinle beraber bizi
de batırmak istiyorsun. Şayet biz seni destekler ve senin dinini kabul edersek,
Arap ahâlisi bizi yaşatmaz.” Buna cevap olarak Cenab-ı Allah, diyor ki, “ey
Peygamber, bu Kur’ân-ı Kerîm’i sana indiren, savunmasını sana bırakan Yaradan,
seni helâk ve perişan etmeyecektir. Aksine sana öyle bir mevki ve makam ih­san
edecektir ki bunu Mekke’liler hayal bile edemezler.” Gerçekten de, Cenâb-ı Allah
birkaç yıl sonra Hz. Peygamber (a.s.)’e öyle şan-ü şeref verdi, ki bunu
dost-düşman herkes kabul etti. Rasûlullah öyle bir iktidara ve güce sahip oldu
ki, karşısında duracak güç kalmadı. Arap tarihi böyle bir değişikliğe tanık
olmamıştı. Tek bir hükümdarın Arabistan’ın rakipsiz hakimi olduğu görülmemişti.

11.1.1.15. Hz.
Peygamber (a.s.) İçin Makam-ı Mahmûd

“… Umulur ki, Rabbin seni Makam-ı Mahmûd’a ulaştıracaktır.”
(İsrâ; 79)

“Mahmûd” kelimesi “methedilen” demektir. Burada denilmek
isteni­yor ki, “ey Habibim, sen hem dünyada hem âhirette halkın gözdesi
ola­caksın. Seni öyle bir makama yükselteceğiz ki orada her taraftan sana medh-ü
senâ yağacaktır. Senin varlığın ve şahsiyetin herkes için kıvanç vesilesi
olacaktır. Bugün senin muhalif ve düşmanların sana hakaret yağ­dırıyor, sana
küfür ediyor, sana eziyet çektiriyorlar. Ama hiç üzülme ve rahmetimden ümidini
kesme. Adından bütün dünyada söz edileceği gün o kadar uzak değildir. Çok
yakında söylediğin her söz dünyada yankı yara­tacaktır. Senin vefakâr ve fedakâr
taraftarların kısa bir zamanda dünyanın her tarafına dağılacaklardır ve ününe ün
katacaklardır. Sadece bugün de­ğil, bundan sonraki devirlerde ve kıyamete kadar
senden söz edilecek, se­nin adın sevgi ve saygıyla anılacaktır. Ayrıca, öbür
dünyada da sana bü­yük mükâfatlar vardır.” Makam-ı Mahmûd, Hz. Peygamber
(a.s.)’in mah­şerde şefaat mevkiinde bulunmasına da bir işaretidir.

11.1.1.16. Mağlup Rûm
(Bizanslılar)’ların Tekrar Zafer Kazanacaklarına Dair Müjde

Rûm suresinin ilk ayetlerinde yer alan haber, Kur’ân-ı Kerîm’in
ilâhî Kelâm ve Hazreti Peygamber (a.s.)’in, Allah’ın Rasûlü olduğunun en bü­yük
işaretlerinden biridir, öncelikle ilgili ayetlere bir göz atalım, ve daha sonra,
tarihî kayıtlarda bunun ispatını görelim.

“Rumlar mağlup oldu. Size yakın bir yerde. Halbuki onlar
mağlubi­yetten sonra muhakkak galip geleceklerdir. Birkaç (3-9) yıl içinde.
Bun­dan evvel ve bundan sonra emir Allah’ındır.” (Rum; 2-4)

Hz. Muhammed (a.s.)’in nübüvvet mevkiine yükselmesinden 8 yıl
ön­ce Bizans ile Pers İmparatorluğu arasındaki rekabet ve düşmanlıkta yeni
sayfalar açılıyordu. Bizans imparatoru Maurice’e karşı büyük bir ayaklan­ma oldu
ve Phocas adlı bir kişi Consiantinople (İstanbul)’de imparatorluk tahtını ele
geçirdi. Bu şahıs önce imparator Maurice’in gözünün önünde beş oğlunu öldürdü,
sonra da imparatorun başını uçurdu, imparator ile ço­cuklarının kesik başlan
halka teşhir edildi. Tahu gaspeden Phocas daha sonra imparatorun karısı ve üç
kızını da kılıçtan geçirdi. Bu olaylar Pers imparatoru Hüsrev Perviz’in
Bizanslılara saldırma sebebi oldu. imparator Maurice, Perviz’in dostuydu ve
Perviz aslında Bizans imparatorunun yar­dımıyla İran tahtını ele geçirmişti.
Perviz bu sebeple âsi Phocas’tan öç ala­cağını ilan etli. Nitekim, M.S. 603’lc
Bizans İmparatorluğuna karşı saldırı­ya geçti. İmparator Hüsrev Perviz’in
ordusu, Bizanslıları üst üste yenilgiye uğratarak Anadolu’da Urfa’ya ve
Antakya’ya kadar ve Suriye’de Haleb’e kadar ilerledi. Bizans ileri gelenleri,
Phocas’ın İmparatorluğu koruyama­yacağını anlayınca, Afrika valisinden yardım
talep ettiler. Afrika valisi, oğlu Heraclius’ü büyük bir donanma ile
Constantinople’c gönderdi. Heraclius gelince Phocas tahttan indirildi ve yerine
Heraclius imparator ilân edildi. Heraclius tahta geçer geçmez, Phocas,
Maurice’in akibetine uğradı. Bu tarihi hadise 610 senesinde cereyan etti ve aynı
sene Hz. Muhammed (a.s.) Peygamberlik payesine yükseldi.

Pers imparatoru Hüsrev Perviz’in başlattığı askeri harekât,
Phocas’ın ölümünden sonra gerekçesini yitirmişti. Perviz gerçekten manevî babası
Maurice ve evlâtlarının katili Phocas’tan intikam almayı düşünmüş olsay­dı, onun
tahttan azl ve katlinden sonra Bizanslıların memleketine yürüme­si için herhangi
bir sebep yoktu ve artık yeni imparator Heraclius ile sulh ve mütareke
yapmalıydı. Fakat O’nun amacı başkaydı ve savaşı sürdürdü. İmparator Perviz
şimdi de savaşa dinî renk vermeye çalıştı ve bunun Hıristiyanlık ile Mecusilik
arasında bir mücadele olduğunu iddia etti. Perviz’in bu taktiği, askeri gücünün
birden bire artmasına sebep oldu. Hıristiyan ki­lisesinin, dinsiz ilân ederek
Hıristiyan camiasının içinden çıkan çeşitli Hıristiyan mezheplere bağlı olanlar,
örneğin Nasturî ve Ya’kubîler, Mecusîlere bağlılıklarını bildirdiler. Ayrıca,
Yahudiler de Mecûsîlerin safına katıldı­lar. Böylece Perviz’in ordusunda sadece
Yahudilerin sayısı 26 bine yüksel­di. Anlaşılan, Heraclius için işler iyi
gitmiyordu. İlk önce Antakya’nın düştüğü haberini aldı. Sonra, Şam İran
Ordusunun eline geçti. (613 M.S.) Aradan fazla bir zaman geçmeden İranlılar
Kudüs’ü zaptettiler ve Hıristiyan dünyasına büyük bir darbe indirdiler. Kudüs’te
taş üstünde taş bırakıl­madı. 90 bin Hıristiyan katledildi. Mukaddes yerleri
yerle bir edildi. En mukaddes kiliseleri (Holy Sepulcher) tahrip edildi.
Hıristiyanların inançla­rına göre, Hz. Îsa’nın çarmıha gerildiği ve öldüğü
kutsal haç, sökülüp Medâyin’e (İran’a) götürüldü. Başpiskopos Zekeriyya
tutuklandı ve İran’a götürüldü. Şehrin belli başlı bütün kilise ve ibadet
yerleri yakıldı, impara­tor Perviz Kudüs’ü ele geçirdikten sonra Heraclius’a
gönderdiği hakaret dolu mektupta zafer sarhoşluğunun bir örneğini şöyle
veriyordu:

“Bütün tanrılardan büyük olan tanrı ve bütün yeryüzünün hakimi
Hüsrev’den alçak ve şuursuz Heraclius’a… Sen diyorsun ki, ben Rabbıma
güvenirim. O halde, senin Rabbin neden Kudüs’ü elimden kurtarmadı?”

Kudüs’ün fethinden sonra İran Ordusu bir sene içinde Ürdün,
Filistin ve Sina yarımadasının hepsini zaptederek Mısır sınırlarına dayandı. Tam
bu sırada, Mekke’de tarihi ehemmiyeti bundan çok daha büyük olan Hak ile Batıl
arasındaki büyük savaş ve mücadele başlamıştı. Tevhid fedaileri, Hz.Muhammed
Mustafa (a.s.)’in önderliğinde, müşrikler ise Kureyş’li ka­bile reislerinin
komutasında birbiriyle kapışıyorlardı. Bu amansız mücadelede zâhiren müslümanlar
hafif kalıyorlardı ve bunların önemli bir bö­lümü, M.S. 615’te yurtlarını terk
ederek Bizanslıların müttefiki olan Hıristiyan Habeş imparatorunun memleketine
göç ediyorlardı. O sıralarda herke­sin dilinde İranlı Mecusilerin akıl almaz
başarıları ve fütuhatı vardı. Mek­ke’li müşrikler de durumdan pek memnun
görülüyor ve şöyle diyorlardı. “Gördünüz mü? İran’da ateşe tapanlar
Hıristiyanlara nasıl ders veriyorlar? Vahiy ile peygamberliğe inanan
Hıristiyanların ne hâle geldiğini gördünüz mü? Biz Arap putperestleri de
dininizi silip süpüreceğiz.”

İşte bu şartlar altında Rûm suresinin söz konusu ayetleri indi
ve bu ayetlerde Rum (Bizanslıların)ların mağlup olduğu ama birkaç sene sonra
tekrar galip gelecekleri belirtilerek şöyle ilâve edildi: “Dundan evvel ve
bundan sonra emir Allah’ındır. O gün müminler ferahlayacaklar. Allah, nusretiyle
dilediğine yardım eder” (Âyet; 4-5). Bu ayetlerde bir değil, iki gaybî haber
vardır. Birincisi, Rumlar (Bizanslılar) tekrar galip gelecek. İkincisi,
müslümanlar da büyük bir zafer kazanacaklardır. Bu her iki gaybî haberin
gerçekleşmesi için görünürde herhangi bir işaret yoktu. Bir yandan, Mekke’de
sürekli baskı altında tutulan ve tehdit altında bulunan bir avuç müslüman vardı,
ki galip gelmeleri için hiçbir imkân ve ihtimâl görülmüyordu. Nitekim, zafer
kazanmaları için 8 yıllık bir zamanın geç­mesi gerekti. Diğer yandan,
Bizanslılar vardı ki üst üste yenilgiye uğru­yorlardı ve kurtulma ümitleri hiç
görülmüyordu. Nitekim, MS. 619’a ka­dar bütün Mısır İranlıların hakimiyetine
geçti. Sadece bu değil, İran bir­likleri Libya’da Trablusgarb’ın kapısına
dayanmışlardı. Anadolu’da da İranlıların ilerleyişi devam ediyordu ve Bizans
kuvvetleri yenile yenile boğaza kadar geri çekilmişlerdi. M.S. 617’de Mecûsîler
İstanbul’un Kadı­köy semtine kadar ulaşmışlardı. İmparator Heraclius, durumun
ümitsiz ol­duğunu görerek İmparator Hüsrev Perviz’e özel elçisini gönderdi ve
sulh teklifinde bulundu. Heraclius ne pahasına olursa olsun, İran’lılar ile sulh
yapmaya hazırdı. Ama mağrur Pers İmparatoru Perviz bu sulh teklifini şu sözlerle
geri çevirdi: “Artık Heraclius zincire vurularak önüme getirilince­ye ve diz
çökerek çarmıha gerilen tanrısından vazgeçip Ateş tanrısının itaatini kabul
edinceye kadar savaşı durdurmayacağım.” İmparator Heraclius öylesine ümitsiz
kalmıştı ki, İstanbul’u terk edip Tunus’un Kanaca kentine kaçmaya karar verdi.
Kısacası İngiliz tarihçisi, Gibbon’un dediği gibi, Kur’ân-ı Kerim’in söz konusu
müjdesine rağmen 7-8 sene durum öyle ümit kırıcıydı ki, Bizanslıların İranlılara
tekrar galip gelebilecekleri düşü­nülemezdi bile.[1]
Bizanslıların İranlılara galip gelmesi bir yana, ayakta durmaları ve deve
vermesi kararlaştırıldı.

Kur’ân-ı Kerim’in yukarıdaki ayetleri indiği zaman Mekke’li
kâfirler bunları iyice alaya aldılar. Hatta, Übeyy bin Halef, Hz. Ebû Bekir ile
bah­se bile girdi. Bahse göre, eğer Bizanslılar üç yıl içinde İranlılara galip
ge­lirse, Übeyy bin Halef, Hz. Ebû Bekir’e 10 deve verecekti, yoksa Hz. Ebû
Bekir 10 deve verecekti. Hz. Peygamber (a.s.) bu bahisten haberdar olun­ca,
Kur’ân-ı Kerîm’de “Fi bid’i sinîne” kelimelerinin kullanıldığını ve Arapçada
“bid’i” kelimesinin “10’dan az” anlamına geldiğini, dolayısıyla bahsin 10 yıldan
az şartıyla olması gerektiğini Hz. Ebû Bekir’e tavsiye et­ti. Buna göre Hz. Ebû
Bekir, Übeyy ile tekrar görüştü ve yeni bir bahse tutuştular. Buna göre, 10 yıl
içinde hangi taraf yenilirse onun karşı tarafa 100 deve vereceği
kararlaştırıldı.

M.S. 622’de Hz. Peygamber, birkaç fedakâr arkadaşıyla birlikte
Mek­ke’den Medine’ye hicret ederken, İmparator Heraclius ta İstanbul’dan
Ka­radeniz yoluyla Trabzon’a hareket etti ve oradan İranlıları arkadan vurma­yı
plânladı. Bu büyük taarruz için Kilise’den yardım istedi. İmparatorun isteği
üzerine Başpiskopos Serjius, Hıristiyanlığın Mecusilikten kurtarılma­sı için
kiliselerde toplanan büyük servetleri kendisine faizle borç olarak verdi.
Heraclius karşı taarruzunu 623’te Ermenistan’dan başlattı ve müteâkip sene
(624’de) Azerbaycan’a girerek Zerdüşt’ün doğum yeri olan Urmiye’yi yağmaladı ve
İranlıların en büyük ateş yerini tahrib etti. Allah’ın kudretine bakın, aynı
yıl, müslümanlar Bedir savaşında Mekke’li müşrik­leri ilk defa bozguna ve
hezimete uğrattılar. Böylece, Rûm suresinde veri­len iki müjde de 10 yıllık süre
bitmeden gerçekleşmiş oldu.

Bundan sonra başarı ve zafer pusulası devamlı olarak
Bizanslıların ta­rafına dönmeye başladı. İki ordu Ninova (627)’da karşı karşıya
geldiler. Bu savaşla Binazslılar kesin bir zafer kazanıp İranlıların askeri
gücünün ‘ belini kırdılar. Bizanslılar, İranlıları kovalayıp İran’lı
hükümdarların din­lenme yeri olan Desgerd’e girerek büyük katliam ve yağma
yaptılar. Niha­yet Pers İmparatorluğu’nun merkezi olan Taysafun (Clesiphon)’un
kapısı­na dayandılar. M.S. 628’de bizzat İran İmparatorluk hanedanında
huzur­suzluk ve ayaklanma oldu. Hüsrev Perviz zindana atıldı. Gözlerinin önün­de
18 çocuğu öldürüldü. Kendisi de zindandaki acılara dayanamayarak öl­dü. Aynı yıl
Hz. Peygamber (a.s.) ile Mekke’li müşrikler arasında Hudey­biye anlaşması
imzalandı, ki Kur’ân-ı Kerim bunu “büyük zafer” olarak nitelendirmiştir. Aynı
yıl, Hüsrev Perviz’in oğlu II. Kubâd fethedilen bü­tün Bizans topraklarını ve
Kudüs’ten getirilen çarmıhı Heraclius’a geri vererek kendileriyle sulh muahedesi
yaptı. M.S. 629’da Heraclius geri alı­nan Çarmıh’ı yerine yerleştirmek üzere
şahsen Kudüs’e gitti ve aynı sene Hz. Peygamber ve yanındakiler Hicret’ten sonra
ilk umreyi edâ etmek üzere Mekke’ye gittiler.

Zaten bundan sonra, Kur’ân-ı Kerim’in bu müjdelerinin doğru
olduğu­na hiçbir şüphe kalmadı. Müşriklerin bir çoğu bunun üzerine İslâmiyet’i
kabul ettiler. Übeyy bin Halefin vârisleri, bahsi kaybettikleri için Hz. Ebû
Bekir’e l00 adet deve vermek zorunda kaldılar. Hz. Ebû Bekir bu develeri alarak
Hazreti Peygamber (a.s)’in yanına gitti. Rasûlullah (a.s.) buyurdu­lar ki,
“bunlar sadaka verilsin. Çünkü bahse girildiği zaman kumar ve benzeri şeylerin
yasaklandığına dair şer’î emir gelmemişti. Ama bu emir şimdi varolduğu için bu
develer sadaka verilmelidir.” Yani, Arap kâfirler­den bahiste kazanılan malların
alınması, ancak kendi kullanmayıp başka­larına sadaka verilmesi emredilmişti:

“… O gün, müminler ferahlanacaklar. Allah nusretiyle
dilediğine yardım eder.” (Rum; 4-5)

İbn-i Abbas, Ebû Sa’id Hudrî, Süfyân-ı Sevrî, Süddî vd.nin
ifadelerine göre Bizanslıların İranlılara ve müslümanların Bedir savaşında
müşriklere karşı kazandıktan zafer aynı zamanda olmuştu. Bu sebeple, müslümanlar
çifte mutluluk yaşıyorlardı. İran ile Bizans tarihinde de benzeri kayıtlara
rastlanmaktadır. M.S. 624’de Bedir savaşı oldu ve aynı yıl imparator Heraclius,
Zerdüşt’ün doğduğu yeri yağma etti ve İran’ın en büyük mâbedi ile ateş yerini
tahrip etti