Arapça kelime sonunda elifler ( اء , ي , ا ) şekillerinde yazılır.

1. Son harfi “elif” ( ا) veya “yâ” (ي ) olup bu harflerden önceki harfin harekesi fethalı ise bu elife ” elif-i maksûra ” ( Skdı Lavi = kısa elif )
denir:

الْمَعْنَى mana

الرُّؤْيَا rüya

2. İsimlerin sonunda zâid olarak “elif hemze” ( اء ) şeklinde gelen elife
“elif-i memdade” (ُالألفُ الْمَمْدُودَة) denir.

اَلصَّفْرَاء Sarı

اَلْحَمْرَاء kirmizi

بَكْمَاءُ  dilsiz 

Not:  1. Üçten fazla harfli kelimelerin sonundaki illet harfi ne olursa  olsun, elifler “yâ” (ي) şeklinde yazılır:

الدَّعْوَى dava

الْمُصْطَفَى secilmis

الحُسنَى  en guzel

الْعَطْشَى   susamis 

        2. Üç harfli kelimelerde aslı “yâ” (ي) olan elif “yâ” (ي ) şeklinde,
aslı “vâv” ( و ) olan elif ise “elif” ( ا ) şeklinde yazılır:

الأذَى iskence       اَلْقَفَا ense

      3. “Yâ” ( ي), şeklindeki elif-i maksûra ile biten kelimelere zamir birleştiğinde “yâ” (ي) şeklindeki elif, “elif” (I ) şeklinde yazılır:

اذي     اذاك

ينسي       ينساهم

    4.Elif-i maksûradan önceki harf “yâ” (ي ), olup yâ’dan önceki harf
de sâkin olursa, elif-i maksûra elif ( I  ) şeklinde yazılır:

دُنْيَا dünya    دُنْیَی

 5 Vakıf yapılınca “elif”(I) ile sonuçlanan kelimelerin tenvinleri de “elif”
(I ) üzerine yazılır.

فَتْحًا >   فَتْحَا

 عَمْرًا       >    عَمْرا  

 دائمًا   >  دائمَا  

Sonda Yazılan Elif Şekilleri yazısı ilk önce Fasih Arapça üzerinde ortaya çıktı.

Okunuşu: “Allâhümme fârice’l-hemmi, kâşife’lğammi,
mücîbe da’veti’l-mudtarrîne rahmâne’d-dünya
ve’l-âhırati ve rahîmehümâ ente terhamünî ferhamnî birahmetin
tüğnînî bihâ ‘an rahmetin min sivâke.”

Anlamı: “(Ey) Sıkıntıları gideren, kederleri kaldıran, zor
durumda kalanların dualarına icabet eden, dünya ve ahiretin
rahman ve rahimi olan Allah’ım! Sen bana merhamet edersin,
Senden başka kimsenin merhametine ihtiyaç bırakmayan bir
merhametle bana merhamet et.” (Hâkim, Dua, I, 515)
Peygamberimizin kızı Hz. Fâtıma (r.a.), babasından
hizmetçi ister, bunun üzerine Peygamberimiz (s.a.s.), kızına;
“Şu duayı okuman senin için hizmetçi edinmenden daha
hayırlı” buyurdu:

اَللّٰهُمَّ رَبَّ السَّمٰوَاتِ السَّبْعِ وَرَبَّ الْعَرْشِ الْعَظيٖمِ رَبَّنَا وَرَبَّ كُلِّ
شَىْئٍ مُنْزِلَ التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجيٖلِ وَالْفُرْقَانِ فَالِقَ الْحَبِّ وَالنَّوٰى أَعُوذُ
بِكَ مِنْ شَرِّ كُلِّ شَىْئٍ أَنْتَ آخِذٌ بِنَاصِيَتِهِ أَنْتَ الْاَوَّلُ فَلَيْسَ قَبْلَكَ
شَيْئٌ وَأَنْتَ الْآخِرُ فَلَيْسَ بَعْدَكَ شَيْئٌ وَأَنْتَ الظَّاهِرُ فَلَيْسَ فَوْقَكَ
شَيْئٌ وَأَنْتَ الْبَاطِنُ فَلَيْسَ دُونَكَ شَيْئٌ اِقْضِ عَنِّى الدَّيْنَ وَأَغْنِنٖى
مِنَ الْفَقْرِ
Okunuşu: “Allâhümme Rabbe’s-semâvâti’s-seb’ı ve
Rabbe’l-‘arşi’l-‘azîm.
Rabbenâ ve Rabbe külli şey’in, münzile’t-Tevrâti ve’lİncîli
ve’l-Furkâni, fâlika’l-habbi ve’n-nevâ.
E’ûzü bike min şerri külli şey’in, ente âhizün bi
nâsiyetihî.
Ente’l-evvelü fe leyse kableke şey’ün.
Ve ente’l-âhiru feleyse ba’deke şey’ün.
Ve ente’z-zâhiru feleyse fevgake şey’ün.
Ve ente’l-bâtınü feleyse dûneke şey’ün.
‘Ikdi anni’d-deyne. Ve ağninî mine’l-fakri.”
Anlamı: “Allah’ım! Sen yedi göğün Rabbi, ulu Arş’ın
Rabbisin. Sen bizim Rabbimiz ve her şeyin Rabbisin. Tevrat,
İncil ve Furkan’ı indiren, tohum ve çekirdekleri açan/çatlatan
Sensin. Perçeminden tuttuğun her şeyin şerrinden sana sığınıyorum.
Evvel sensin, senden önce hiçbir şey yoktur.
Ahir sensin, senden sonra da hiçbir şey kalmayacaktır.
Sen zâhirsin, senin üstünde hiçbir şey mevcut değildir.
Sen bütün sırları bilensin, Senden gizli hiçbir şey yoktur.
Benim borcumu öde(meyi nasip eyle), beni fakirlikten
kurtar.” (Tirmizî, De’avât, 68)
اَللّٰهُمَّ اكْفِنٖى بِحَ لٰالِكَ عَنْ حَرَامِكَ وَأَغْنِنٖى بِفَضْلِكَ عَمَّنْ سِوَاكَ
Okunuşu: “Allâhümme’kfinî bi halâlike an harâmike
ve ağninî bi fadlike ‘ammen sivâke.”
Anlamı: “Allah’ım, yeterince helâlinden vererek beni haramından
koru. Lütfunla ver, başkasına muhtaç etme.” (Tirmizî,
De’avât, 111)

İnsan, ancak çalışıp kazandığına nail olur. (bk. Necm, 53/39-
41) Çalışıp kazanmadan Allah kimse için gökten nimetler,
servetler indirmez, böyle bir durum ilâhî düzene aykırıdır.
Geçim sıkıntısından kurtulmak için okumamız tavsiye
edilen yukarıdaki dualar, fiilî dua olan çalışma ile beraber
yapılmalıdır. Sözlü dualar insanı psikolojik olarak o atmos301
fere çeker ve kişiye çalışma azmi kazandırır. Bu nedenle,
“söylendiği anda her şeyi değiştirecek sihirli sözcükler” gibi
bir anlayış gerçekçi değildir ve İslâm’da yeri yoktur.
Peygamberimiz (s.a.s.) şöyle dua ederdi:
اَللّٰهُمَّ إِنّٖي أَسْأَلُكَ الْهُدٰى وَالتُّقٰى وَالْعَفَافَ وَالْغِنٰى
Okunuşu: “Allâhümme innî es’elüke’l-hüdâ ve’t-tükâ,
ve’l-afâfe ve’l-ğınâ.”
Anlamı: Allah’ım! Senden doğru yolu göstermeni, sana
karşı saygılı olmayı, iffetli olmayı ve zenginliği istiyorum.” (İbn
Mâce, Dua, 2)

Peygamberimizin istediği zenginliğin, sadece maddî bir
zenginlik olmadığı aşikârdır. Çünkü benzer birçok sözlerinden
anlaşılacağı gibi, kalp zenginliği, kanaatkâr olmak,
başkasına ihtiyaç duymayacak kadar maddî imkâna sahip
olmak gibi istekler asıldır. (bk. Buhârî, Rikak, 15) Nitekim o, zenginliğin
şerrinden Allah’a sığınırken, fakirliğin getireceği
fitneden de Allah’a sığınmıştır. (Buhârî, De’avât, 45)
Annesi tarafından genç yaşta Peygamberimiz (s.a.s)’in
eğitimine ve onun hizmetine verilen Hz. Enes (r.a.) için
annesi sevgili Peygamberimizden ona dua etmesini istemiş
ve o da Enes’e şöyle dua etmiştir:
اَللّٰهُمَّ أَكْثِرْ مَالَهُ وَوَلَدَهُ وَبَارِكْ لَهُ فيٖمَا أَعْطَيْتَهُ

Okunuşu: “Allâhümme eksir mâlehû ve veledehû ve
bârik lehû fîmâ a’taytehû.”
Anlamı: “Allah’ım! Onun malını ve çocuklarını artır.

Ona vereceğin her şeyi bereketli eyle.” (Buhârî, De’avât, 25)
اَللّٰهُمَّ إِنّٖي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْجُوعِ فَإِنَّهُ بِئْسَ الضَّجِيعُ وَأَعُوذُ بِكَ مِنَ
الْخِيَانَةِ فَإِنَّهَا بِئْسَتِ الْبِطَانَةُ

Okunuşu: “Allâhümme innî e’ûzü bike mine’l-cû’ı
fe-innehû bi’se’d-dacî’u ve e’ûzü bike mine’l-hıyâneti feinnehâ
bi’seti’l-bitânetü.”
Anlamı: “Allah’ım! Açlıktan sana sığınırım. Çünkü açlık
ne kötü acı veren şeydir. Hainlikten sana sığınırım. Çünkü hainlik
ne kötü bir sırdaştır.” (Nesâî, es-Sünenü’l-Kübra, İstiaze, 19, No: 7903)

Borçlular Dua ve Geçim Sıkıntısı Çekenler İçin Dua yazısı ilk önce Fasih Arapça üzerinde ortaya çıktı.

وَأَسْتَغْفِرُكَ مِمَّا تَعْلَمُ اِنَّكَ اَنْتَ عَلَّامُ الغُيُوبِ
Okunuşu: “Allâhümme innî es’elüke’s-sebâte fi’l-emri
ve es’elüke ‘azîmete’r-ruşdi.
Ve es’elüke şükra ni’metike ve husne ‘ıbâdetike. Ve
es’elüke lisânen sâdikan ve kalben selîmen. Ve e’ûzü bike
min şerri mâ ta’lemü. Ve es’elüke min hayri mâ ta’lemü. Ve
estağfiruke mimmâ ta’lemü. İnneke ente ‘allâmü’l-ğuyûb”
Anlamı: “Allah’ım! Senden dinde sebat etmeyi istiyorum
ve doğruluğa azmetmeyi de istiyorum.
Nimetine şükretmeyi ve sana güzel bir şekilde ibadet edebilmeyi
istiyorum. Doğruyu konuşan bir dil ve eğriliklerden
uzak bir kalb diliyorum.
Allah’ım! Senin bildiğin her çeşit şerden sana sığınıyorum.
Bildiğin bütün hayırları senden istiyorum. Bildiğin günahlarımdan
dolayı senden bağış diliyorum. Şüphesiz Sen gayıpları
bilensin.” (Tirmizî, De’avât, 23)
Bir iş ve göreve başlarken “Rabbi yessir ve lâ tüassir
Rabbi temmim bi’l-hayr (Rabbim! İşimi kolaylaştır, zorlaştırma!
Rabbim! İşimi hayırla sonuçlandırabilmeyi nasip eyle”
şeklinde dua edilebilir.

Hz. Ebû Bekir (r.a.), Peygamberimizin bir iş yapmak
istediği zaman şöyle dua ettiğini bildirmiştir:

اَللّٰهُمَّ خِرْ لِي وَاخْتَرْ لِي

Okunuşu: “Allâhümme hır lî vehter lî ”

DUALAR
Anlamı: “Allah’ım! Bu işi bana hayırlı kıl ve bu işi bana
nasip eyle!” (Tirmizî, De’avât, 86)

Peygamberimiz (s.a.s.), sahabeden Enes (r.a.)’e şöyle
demiştir: “Ey Enes!

إِذَا هَمَمْتَ بِأَمْرٍ فَاسْتَخِرْ رَبَّكَ فٖيهِ سَبْعَ مَرَّاتٍ ثُمَّ انْظُرْ إِلَى الَّذٖي
سَبَقَ إِلَى قَلْبِكَ فَإِنَّ الْخَيْرَ فِيهِ

“Bir işe kalkıştığında yedi defa Allah’tan hayırlısını dile.
Sonra kalbine yatan ne ise onu tercih et. Çünkü hayırlı olan
kalbine doğan şeydir.” (Elbânî, I, 175, No: 1748)

BİR İŞ VE GÖREVDE BAŞARI VE SEBAT DUASI HADİSİ ŞERİFLERDE yazısı ilk önce Fasih Arapça üzerinde ortaya çıktı.

Ayetü’l-kürsî:
الله لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ اَلْحَيُّ الْقَيُّومُۚ لَا تَاْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌۜ لَهُ مَا فِي
السَّمٰوَاتِ وَمَا فِي الْاَرْضِۜ مَنْ ذَا الَّذٖي يَشْفَعُ عِنْدَهُٓ اِلَّا بِاِذْنِهٖۜ يَعْلَمُ
مَا بَ اَيْدٖيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْۚ وَلَا يُحٖيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهٖٓ اِلَّا بِمَا
شَٓاءَۚ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضَۚ وَلَا يَؤُ۫دُهُ حِفْظُهُمَاۚ وَهُوَ الْعَلِيُّ
الْعَظٖيمُ

: “Allâhü lâ ilâhe illâ huve’l-hayyü’l-kayyûm.
Lâ te’huzühû sinetün velâ nevm.
Lehû mâ fi’s-semâvâti vemâ fi’l-ard.
Men ze’l-lezî yeşfe’u ‘ındehû illâ bi iznih.
Ya’lemü mâ beyne eydîhim vemâ halfehüm. Velâ
yühîtûne bişeyin min ‘ılmihî illâ bimâ şâ’e.
Vesi’a kürsiyyühü’s-semâvâti ve’l-ard.
Velâ yeûdühü hıfzuhümâ ve hüve’l-‘aliyyü’l-‘azîm.”

Anlamı: “Allah, kendisinden başka hiçbir ilâh olmayandır.
Diridir, kayyumdur (varlığı kendinden, kendi kendine
yeterli, yarattıklarına hâkim ve onları koruyup gözetendir).
O’nu ne bir uyuklama tutabilir, ne de bir uyku. Göklerdeki her
şey, yerdeki her şey O’nundur. İzni olmaksızın O’nun katında
şefaatte bulunacak kimdir? O, kulların önlerindekileri ve
arkalarındakileri (yaptıklarını ve yapacaklarını) bilir. Onlar
O’nun ilminden, kendisinin dilediği kadarından başka bir şey
kavrayamazlar. O’nun kürsüsü bütün gökleri ve yeri kaplayıp
kuşatmıştır. (O, göklere, yere, bütün evrene hükmetmektedir.)
Gökleri ve yeri koruyup-gözetmek O’na güç gelmez. O,
yücedir, büyüktür.” (Bakara, 2/255)

A’râf 54:
اِنَّ رَبَّكُمُ الٰهّلُ الَّذٖي خَلَقَ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضَ فٖي سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ
اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي الَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهُ حَثٖيثًا وَالشَّمْسَ
وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّرَاتٍ بِاَمْرِهٖۜ اَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْاَمْرُۜ تَبَارَكَ الٰهّلُ
رَبُّ الْعَالَمٖينَ
Okunuşu: “İnne rabbekümüllâhüllezî haleka’s-semâvâti
ve’l-arda fî sitteti eyyâmin sümmestevâ ‘ale’l-‘arşi
yuğşi’l-leyle’n-nehâra yatlübühû hasîsen ve’ş-şemse ve’lkamera
ve’n-nücûme müsehharâtin bi emrih. Elâ lehü’lhalku
ve’l-emru. Tebârekellâhü Rabbü’l-‘âlemîn.”
Anlamı: “Şüphesiz sizin Rabbiniz, gökleri ve yeri altı gün
içinde (altı evrede) yaratan ve Arş üzerine (sınırsız kudret
ve iktidar makamına) istiva eden (kurulan), geceyi, kendisini
durmadan takip eden gündüze katan, güneşi, ayı ve bütün
yıldızları da buyruğuna tabi olarak yaratan Allah’tır. Dikkat
edin, yaratmak da, emretmek de yalnız O’na mahsustur.
Âlemlerin Rabbi olan Allah’ın şanı yücedir.”

Muavvizeteyn:
قُلْ اَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِۙ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَۙ وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ اِذَا وَقَبَۙ وَمِنْ
شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِۙ وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ اِذَا حَسَدَ
Okunuşu: “Kul eû’zü birabbi’l-felak.
Min şerri mâ halak.
Ve min şerri ğâsikın izâ vekab.
Ve min şerri’n-neffâsâti fi’l-ukad.
Ve min şerri hâsidin izâ hased.”

Anlamı: “De ki: Yarattığı şeylerin kötülüğünden, karanlığı
çöktüğü zaman gecenin kötülüğünden, düğümlere üfleyenlerin
kötülüğünden, haset ettiği zaman hasetçinin kötülüğünden,
sabah aydınlığının Rabbine sığınırım.” (Felak, 113/1-5)

قُلْ اَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِۙ مَلِكِ النَّاسِۙ اِلٰهِ النَّاسِۙ مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ
الْخَنَّاسِۙ اَلَّذٖي يُوَسْوِسُ فٖي صُدُورِ النَّاسِۙ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ
Okunuşu: “Kul eûzü birabbi’n-nâs.
Meliki’n-nâs.
İlâhi’n-nâs.
Min şerri’l-vesvâsi’l-hannâs.
Ellezî yüvesvisü fi sudûri’n-nâs.
Mine’l-cinneti ve’n-nâs.”
Anlamı: “De ki: Cinlerden ve insanlardan olup, insanların
kalplerine vesvese veren sinsi vesvesecinin kötülüğünden,
insanların Rabbine, insanların Melik’ine, insanların İlâh’ına
sığınırım.” (Nâs, 114/1-6)
* Hz. Ebû Bekr (r.a.)’in kızı Esma, oğlu Abdullah doğunca
Peygamberimiz (s.a.s.)’e götürdü ve onun kucağına
koydu. Peygamberimiz (s.a.s.), hurma getirmelerini istedi.
Getirilen hurmayı çiğneyerek çocuğun ağzına koydu. Çocuğun
ağzına ilk giden şey Peygamberimiz (s.a.s.)’in ağzıyla
ezdiği bu hurma oldu. Sonra çocuğun damağına hurma
sürdü ve ona bereket duası etti. Bu çocuk İslâm tarihinde
(Medine’ye hicretten sonra) doğan ilk çocuk oldu. (Buhârî,
Akika, 1; Ebû Davud, Edeb, 116)

Peygamberimiz (s.a.s.), yeni doğan çocukların sağ kulağına
ezan, sol kulağına da kâmet okunmasını tavsiye etmiştir.
(bk. Ebû Davud, Edeb, 116)
* Sahabeden Abdullah İbn Abbas (r.a.) anlatıyor: Peygamberimiz
(s.a.s.) Hasan ile Hüseyin için Allah’a dua
edip şöyle dedi: Babanız İbrahim de kendi oğulları İsmail ve
İshak için böyle dua yapardı dedi ve şu duayı okudu:
أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ الله التَّامَّةِ مِنْ كُلِّ شَيْطَانٍ وَهَامَّةٍ وَمِنْ كُلِّ عَ لَامَّةٍ
Okunuşu: “E’ûzü bi kelimâtillâhi’t-tâmmeti min külli
şeytânin ve hâmmetin. Ve min külli ‘aynin lâmmetin.”
Anlamı: “Şeytanın şerrinden ve tüm kem gözlerden
Allah’ın tam kelimelerine sığınıyorum.” (İbn Mâce, Tıbb, 36)

DOĞUM ÖNCESİ VE SONRASINDA YAPILACAK DUA yazısı ilk önce Fasih Arapça üzerinde ortaya çıktı.

Göz değmesi (nazar), haktır ve gerçekleştiği bilinen bir
gerçektir. Günümüzde de müsbet ilim, insan gözünün bazı
zararlı ışınlar yaydığını ve bunun insanlar üzerinde olumsuz
etkiler meydana getirdiğini ortaya koymuştur.

* Ebû Said el-Hudri (r.a) diyor ki: Resûlullah (s.a.s.),
cinlerden ve insan gözünden Allah’a sığınırdı. Bu durum,
“Muavvizeteyn (Felâk ve Nâs)” sûreleri ininceye kadar devam
etti. Daha sonra bu sûreleri okudu, diğerlerini bıraktı.”
(Tirmizî, Tıbb, 16; İbn Mâce, Tıbb, 32)

* İbn Abbas (r.a) diyor ki: Peygamberimiz (s.a.s.), Hasan
ile Hüseyin’i nazar ve benzeri olumsuzluktan korumak
için onlara şu duayı okurdu:
 
أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ الله التَّامَّةِ مِنْ كُلِّ شَيْطَانٍ وَهَامَّةٍ وَمِنْ كُلِّ عَ لمَاةٍَّ
Okunuşu: “E’ûzü bi kelimâtillâhi’t-tâmmeti min külli
şeytânin ve hâmmetin ve min külli ‘aynin lâmmetin.”
Anlamı: “Sizi her türlü şeytan ve zehirli hayvanlardan
ve bütün kem gözlerden Allah’ın eksiksiz kelimelerine ısmarlarım.”
(İbn Mâce, Tıbb, 36; İbn Hıbbân, İstiaze, No: 1012–1013)

* Sahabeden Said b. Hâkim (r.a.) diyor ki; Peygamberimiz
bir şeye göz değmesinden korkarsa şöyle dua ederdi:
اَللّٰهُمَّ بارِكْ فٖيهِ وَلَا تَضُرَّهُ
“Allâhümme bârik fîhi velâ tedurrahû”
“Allah’ım! Onu mübarek eyle ve ona zarar verme.” (Elbânî,
I, 986, No: 9858)
* Sahabeden Enes (r.a.)’in bildirdiğine göre Peygamberimiz
(s.a.s.);
“Kim hoşuna giden bir şey görür de;
مَا شَاءَ الله لَا قُوَّةَ إِلَّا باِالله  لَمْ يَضُرَّهُ
“Mâşâallâhu lâ kuvvete illâ billâhi lem yedurrahu”
“Allah’ın dediği olur. O’ndan başka kuvvet ve kudret sahibi
yoktur” derse, ona hiçbir şey zarar vermez.” (Beyhakî, Şuabü’lÎmân,
IV, 90, No: 4370)
 
Hadislerden anlaşılmaktadır ki, insanın hoşuna giden
ve dikkat çeken şeylere nazarının değmemesi için Allah’a
dua etmeli ve zarar gelmemesi için O’na yalvarmalıdır.
Peygamberimiz Efendimiz, farklı şekillerde bunun örneğini
bizlere sunmuş ve söylenmesi gerekenleri öğretmiştir.
(bk. Ahmed, III, 447; Hâkim, IV, 215–216)

Konu ile ilgili bir ayette, verimli ve son derece göz alıcı
bir bahçeye sahip olan ama Allah’a şükretmeyen, “maşallah”
demeyen; neticede tüm serveti helâk olan nankör bir
insandan bahsedilirken, ona nasihat eden mü’min bir kişinin
şu sözlerine yer verilmektedir:
وَلَوْلَآ اِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَآءَ الٰهّلُۙ لَا قُوَّةَ اِلَّا بِالٰهّلِۚ
“Bağına girdiğinde ‘Maşallah! Kuvvet yalnız Allah’ındır’
deseydin ya!” (Kehf, 18/39)

NAZAR DUASI ARAPÇA TÜRKÇE HADİS VE AYETLERDE NAZAR DEĞMESİNE KARŞI YAPILACAK DUA yazısı ilk önce Fasih Arapça üzerinde ortaya çıktı.

Musibetlerden Korunmak İçin Dua Hadisi Şerfilerde Arapça Türkçesi İle
∗ Sahabeden Suheyb (r.a.), Peygamber Efendimiz
(s.a.s.)’in şöyle dediğini bildirmiştir:

عَجَبًا لِأَمْرِ الْمُؤْمِنِ إِنَّ أَمْرَهُ كُلَّهُ خَيْرٌ وَلَيْسَ ذٰالِكَ لِأَحَدٍ إِلَّا لِلْمُؤْمِنِ
إِنْ أَصَابَتْهُ سَرَّاءُ شَكَرَ فَكَانَ خَيْرًا لَهُ وَإِنْ أصََابَتْهُ ضَرَّاءُ صَبَرَ فَكَانَ
خَيْرًا لَهُ

“Mü’minin durumu gıpta ve hayranlığa değer. Çünkü her
hâli kendisi için bir hayırdır. Böylesi bir özellik sadece mü’minde
vardır: Sevinecek bir şeye nail olsa şükreder; bu onun için hayır
olur. Başına bir belâ gelecek olsa, sabreder; bu da onun için hayır
olur.” (Müslim, Zühd, 64)
Bu hadisin ifadesinden anlaşılmaktadır ki, insan hem
bolluk zamanında hem de sıkıntılı zamanlarda daima
Allah’a yönelmeli, sürekli O’na dua etmelidir.

* Sahabeden Osman b. Affan (r.a.)’ın rivayetine göre
Peygamberimiz (s.a.s.) şöyle buyurmuştur: “Bir kul her günün
sabahında ve akşamında üç defa;
بِاسْمِ الله  الَّذٖي لاَ يَضُرُّ مَعَ اسْمِهِ شَيْءٌ فِي الْأَرْضِ وَلاَ فِي السَّمَاءِ
وَهُوَ السَّمٖيعُ الْعَلٖيمُ
Okunuşu: “Bismillâhillezî lâ yedurru ma’asmihî şey’ün
fi’l-ardi velâ fi’s-semâi ve hüve’s-semî’u’l-‘alîm.”
Anlamı: “Adı anıldığı zaman gerek yerde gerekse gökte
hiçbir şeyin zarar veremeyeceği Allah’ın adıyla! O, hakkıyla
işiten ve hakkıyla bilendir, derse ona hiçbir şey zarar vermez,
görülmedik kaza ve belâ ona isabet etmez.” (Ebû Davud, Edeb, 110;
İbn Mâce, Dua, 14; Tirmizî, De’avât, 13)

Peygamberimiz (s.a.s.);
تَعَوَّذُوا بالله مِنْ جَهْدِ الْبَ ءٰالِ وَدَرْكِ الشَّقَاءِ وَسُوءِ الْقَضَاءِ وَشَمَاتَةِ
الْأَعْدَاءِ
“Belânın felaketinden, helâkin gelmesinden, kötü kazadan,
düşmanların şamatasından Allah’a sığının” (Buhârî, De’avât, 27; Ebû
Davud, Salât, 367; Müslim, Zikr, 16; Nesâî, İstiâze, 34) buyurmuş ve kendisi
Allah’a şöyle sığınmıştır:

اَللّٰهُمَّ إِنّٖى أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْعَجْزِ وَالْكَسَلِ وَالْجُبْنِ وَالْهَرَمِ وَالْبُخْلِ
وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ فِتْنَةِ الْمَحْيَا وَالْمَمَاتِ

Okunuşu: “Allâhümme innî e’ûzü bike mine’l-‘aczi
ve’l-keseli ve’l-cübni ve’l-herami ve’l-buhli.
Ve e’ûzü bike min ‘azâbi’l-kabri.
Ve eûzü bike min fitneti’l-mahyâ ve’l-memâti.”

Anlamı: “Allah’ım! Acizlikten, tembellikten, korkaklıktan,
düşkünlük derecesine varan ihtiyarlıktan, cimrilikten sana
sığınırım. Kabir azabından sana sığınırım. Hayat ve ölüm
fitnesinden sana sığınırım.” (Buhârî, De’avât 37; Tirmizî, De’avât, 71; Ebû
Dâvud, Salât, 367)

اَللّٰهُمَّ إِنّٖى أَعُوذُ بِكَ مِنَ الشِّقَاقِ وَالنِّفَاقِ وَسُوءِ الْاَخْ قَالِ
Okunuşu: “Allâhümme innî e’ûzü bike mine’ş-şikâkı
ve’n-nifâkı ve sûi’l-ahlâkı.”
Anlamı: “Allah’ım! Ayrılıktan, iki yüzlülükten ve kötü
ahlâktan sana sığınırım.” (Ebû Dâvud, Salât, 367)

اَللّٰهُمَّ إِنّٖى أَعُوذُ بِكَ مِنَ التَّرَدِّي وَالْهَدْمِ وَالْغَرَقِ وَالْحَرِيقِ
وَأَعُوذُ بِكَ أَنْ يَتَخَبَّطَنِيَ الشَّيْطَانُ عِنْدَ الْمَوْتِ وَأَعُوذُ بِكَ أَنْ أَمُوتَ
فِي سَبِيلِكَ مُدَبِّرًا وَأَعُوذُ بِكَ أَنْ أَمُوتَ لَدِيغًا
Okunuşu: “Allâhümme innî e’ûzü bike mine’t-teraddî
ve’l-hedmi ve’l-ğarakı ve’l-harîkı.
Ve e’ûzü bike en yetehabbetaniye’ş-şeytânü ‘ınde’lmevti.
Ve e’ûzü bike en emûte fî sebîlike müdebbiran.
Ve e’uzü bike en emûte ledî’ğan.”
Anlamı: “Allah’ım! Yüksekten düşmekten, göçükten / göçük
altında kalmaktan, boğulmaktan, yangından Sana sığınırım.
Allah’ım! Ölüm anında şeytana çarpılmaktan Sana sığınırım.
Allah’ım! Senin yolundan dönerek ölmekten Sana sığınırım.
Allah’ım! Yılan sokması ile ölmekten Sana sığınırım.”
(Nesâi, es-Sünenü’l-Kübrâ, İstiaze, 65, No:7972)
Her çeşit şerlerden, kötülüklerden, günahlardan,
Allah’ın yasaklarından, cehennemden vs. Allah’a sığınmak,
O’nun korumasını talep etmektir.
* Sahabeden Ebû’d-Derdâ (r.a.), Peygamberimiz
(s.a.s.)’in şöyle dediğini rivayet etmiştir: Kim, şu duayı gündüzün
başında okursa akşama kadar; akşamleyin okursa, sabaha
kadar kendi başına, ehline ve malına bir musibet gelmez:

اَللّٰهُمَّ أَنْتَ رَبّٖي لَا إِلٰهَ إِلاَّ أَنْتَ عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ وَأَنْتَ رَبُّ الْعَرْشِ
الْعَظيٖمِ مَا شَاءَ الٰهّلُ كَانَ وَمَا لَمْ يَشَأْ لَمْ يَكُنْ لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِالٰهّلِ
الْعَلِيِّ الْعَظيٖمِ أَعْلَمُ أَنَّ الٰهّلَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَديٖرٌ وَأَنَّ الٰهّلَ قَدْ أَحَاطَ
بِكُلِّ شَيْءٍ عِلْمًا اَللّٰهُمَّ إِنّٖي أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسٖي وَمِنْ شَرِّ كُلِّ
دَابَّةٍ أَنْتَ آخِذٌ بِنَاصِيَتِهَا إِنَّ رَبّٖي عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقٖيمٍ

Okunuşu: “Allâhümme! Ente Rabbî. Lâ ilâhe illâ
ente.
‘Aleyke tevekkeltü ve ente Rabbü’l-‘arşi’l-‘azîm.
Mâşâ’allahü kâne vemâ lem yeşe’ lem yekün.
Lâ havle velâ kuvvete illâ billâhi’l-‘aliyyi’l-‘azîm.
A’lemü ennallâhe ‘alâ külli şey’in kadîr.
Ve enne’llâhe kad ehâta bi külli şey’in ‘ılmâ.
Allâhümme! İnnî e’ûzü bike min şerri nefsî ve min şerri
külli dâbbetin, ente âhizün bi nâsiyetihâ.
İnne Rabbî ‘alâ sıratın müstakîm.”
Anlamı: “Allah’ım! Sen benim Rabbimsin. Senden başka
ilâh yoktur.
Sana güvendim ve Sen yüce Arş’ın sahibisin.
Allah’ın dilediği olur, O’nun dilemediği de olmaz.
Güç ve kuvvet sahibi ancak yüce ve ulu Allah’tır.
Bilirim ki, Allah’ın her şeye gücü yeter.
 Ve Allah, her şeyi ilmi ile kuşatmıştır.
Allah’ım! Nefsimin şerrinden ve senin yönetimin altındaki
bütün canlıların şerrinden sana sığınırım. Şüphesiz Rabbim
(yaptığı her işte) doğru yoldadır.” (Taberânî, ed-Dua, No: 343, I, 129)

∗ İbn Ömer (r.a.); Peygamberimiz (s.a.s.), her türlü
bela ve musibete karşı sabah-akşam şöyle dua etmeyi asla
terk etmezdi, demiştir:

اَللّٰهُمَّ إِنّٖي أَسْأَلُكَ الْعَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ
اَللّٰهُمَّ إِنّٖي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي ديٖنٖي وَدُنْيَايَ وَأَهْلٖي وَمَالٖي
اَللّٰهُمَّ اسْتُرْ عَوْرَاتٖي وَآمِنْ رَوْعَاتٖي
اَللّٰهُمَّ احْفَظْنٖي مِنْ بَ يَدَيَّ وَمِنْ خَلْفٖي وَعَنْ يَمٖينٖي وَعَنْ
شِمَالٖي وَمِنْ فَوْقٖي وَأَعُوذُ بِعَظَمَتِكَ أَنْ أُغْتَالَ مِنْ تَحْتٖي

Okunuşu: “Allâhümme innî es’elüke’l-‘âfiyete fi’ddünyâ
ve’l-âhirati.
Allâhümme innî es’elüke’l-‘afve ve’l-‘âfiyete fî dînî ve
dünyâye ve ehlî ve mâlî.
Allâhümme’stür ‘avrâtî ve âmin rav’âtî.
Allâhümme’hfaznî min beyni yedeyye ve min halfî ve
‘an yemînî ve an şimâlî ve min fevkî.
Ve e’ûzü bi ‘azametike en üğtâle min tahtî.”
Anlamı: “Allah’ım! Senden dünya ve ahirette sağlık ve
esenlik istiyorum.
 Allah’ım! Senden dinimde, dünyamda, ailemde ve malımda
af ve afiyet istiyorum.
Allah’ım! Eksiklerimi, kusurlarımı ve ayıplarımı ört, korku
ve endişelerimi güvene ve huzura çevir.
Allah’ım! Beni önümden, arkamdan, sağımdan, solumdan
ve üstümden (gelebilecek her türlü bela ve musibete karşı)
muhafaza eyle. Altımdan kahrına uğramaktan (depremden)
senin azametine sığınırım.” (Ebû Davud, Edeb, 110; İbn Mâce, Dua, 14)

Musibetlerden Korunmak İçin Dua Hadisi Şerfilerde Arapça Türkçesi İle yazısı ilk önce Fasih Arapça üzerinde ortaya çıktı.

* Sahabeden Abdullah ibn Abbas (r.a.) diyor ki; Peygamberimiz
(s.a.s.) sıkıntılı zamanlarda şöyle dua ederdi:
لَا إِلٰهَ إِلَّا  الله الْعَظيٖمُ الْحَليٖمُ لَا إِلٰهَ إِلَّا الله رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظيٖمُ لَا
إِلٰهَ إِلَّا الله رَبُّ السَّمٰوَاتِ وَرَبُّ الْأَرْضِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْكَريٖمُ

Okunuşu: “Lâ ilâhe illâllâhü’l-‘azîmü’l-halîm.
Lâ ilâhe illâllâhü Rabbü’l-‘arşi’l-‘azîm.
Lâ ilâhe illâllâhü Rabbü’s-semâvâti ve Rabbü’l-ardi ve
Rabbü’l-‘arşi’l-kerîm.”

Anlamı: “Büyük ve halim olan Allah’tan başka ilâh yoktur.
Yüce Arş’ın sahibi Allah’tan başka ilâh yoktur. Göklerin,
yerin ve kıymetli Arş’ın Rabbi olan Allah’tan başka ilâh yoktur.”
(Buhârî, De’avât, 26; Tirmizî, De’avât, 40)
∗ Sahabeden Sa’d b. Ebi Vakkas (r.a) der ki; Peygamberimiz
(s.a.s.)’in şöyle dediğini duydum:

“Ben bir kelime biliyorum ki, kim onu söylerse mutlaka aydınlığa
çıkar. O da kardeşim Yunus’un şu duasıdır.

فَنَادٰى فِي الظُّلُمَاتِ أَنْ لاَ إِلٰهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنّٖي كُنْتُ مِنَ
الظَّالِمٖنيَ

Okunuşu: “Fenâdâ fi’z-zulümâti en lâ ilâhe illâ ente
sübhâneke innî küntü mine’z-zâlimîn.”

Anlamı: “Karanlıklarda (balığın karnında, denizin
derinliklerinde, gecenin karanlığında) Yunus şöyle dedi:
Allah’ım! Senden başka ilâh yoktur, seni her çeşit kusurlardan
tenzih ederim. Ben nefsime zulmedenlerdenim.” (Enbiyâ, 21/87)
Peygamberimiz (s.a.s.) sözlerine devamla; “Bununla
dua edip de Allah’tan karşılığını görmeyen hiçbir Müslüman
yoktur”, buyurmuştur. (Tirmizî, De’avât, 85)

* Sahabeden Ebû Said el-Hudrî (r.a.) anlatıyor:
Resûlullah (s.a.s.) bir gün Mescid’e girdi. Orada Ensâr’dan
Ebû Ümâme (r.a.) ile karşılaştı. Ona; “Ey Ebû Ümâme! Niçin
seni namaz vakti dışında Mescid’de oturmuş görüyorum?”
diye sordu. O da; “Peşimi bırakmayan sıkıntı ve borçlar sebebiyle
ey Allah’ın Resûlü!” diye cevap verdi. Bunun üzerine
Peygamberimiz (s.a.s.); “Sana bazı dualar öğreteyim mi?
Bunları okursan, Allah senden sıkıntını giderir ve borcunu
ödersin.”dedi. “Evet, ey Allah’ın Resûlü! Öğret!” dedim. “Öyleyse,
akşama çıktın mı sabaha erdin mi şu duayı oku” dedi.

اَللّٰهُمَّ إِنِّى أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْهَمِّ وَالْحُزْنِ وَأَعُوذُ بِكَ مِنَ الْعَجْزِ وَالْكَسَلِ
وَأَعُوذُ بِكَ مِنَ الْجُبْنِ وَالْبُخْلِ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ غَلَبَةِالدَّيْنِ وَقَهْرِ
الرِّجَالِ

Okunuşu: “Allâhümme innî e’ûzü bike mine’l-hemmi
ve’l-hüzni.
Ve e’ûzü bike mine’l-‘aczi ve’l-keseli.
Ve e’ûzü bike mine’l-cübni ve’l-buhli.
Ve e’ûzü bike min ğalebeti’d-deyni ve kahri’r-ricâli.”
Anlamı: “Allah’ım! Üzüntüden ve kederden sana sığınırım.

Acizlikten ve tembellikten sana sığınırım. Korkaklıktan ve
cimrilikten sana sığınırım. Borcun beni alt etmesinden ve insanların
kahrından sana sığınırım.”
* Sahabeden Ebû Ümâme; “Ben bu duayı yaptım, Allah
benden tasa ve sıkıntımı giderdi, borcumu ödemede kolaylık
ihsan etti.” demiştir. (Buhârî, De’avât, 35, 39; Ebû Dâvud, Salât, 367)
* Sahabeden Hz. Enes (r.a.) anlatıyor: “Resûlullah
(s.a.s.)’ı bir şey üzecek olsa şu duayı okurdu:

يَا حَىُّ يَا قَيُّومُ بِرَحْمَتِكَ أَسْتَغيٖثُ يَاذَا الْجَلاَلِ وَالْاِكْرَامِ
Okunuşu: “Yâ Hayyü yâ Kayyûm! Bi rahmetike
esteğîsü yâ ze’l-celâli ve’l-ikrâm.”
Anlamı: “Ey diri olan, ey Kayyûm olan Rabbim! Rahmetin
adına yardımını talep ediyorum, ey celal ve ikram sahibi
(Allah’ım!)” (Tirmizî, De’avât, 99; Hâkim, Dua, 1, 509)

Yukarıdaki rivayetin ikinci kısmı, Resûlullah’ın dua
adabıyla ilgili bir tavsiyesini içermektedir. Buna göre: “Ey
celâl ve ikram sahibi Allah’ım! Duamı kabul et!” şeklindeki
yakarış, Yüce Peygamberimiz (s.a.s.)’in sıkça söylediği ve
bizim de her zaman söylememizi istediği bir duadır.
∗ Sahabeden Abdullah ibn Mes’ud (r.a.) demiştir ki;
Kimin sıkıntısı artarsa şu duayı okusun:

اَللّٰهُمَّ إِنّٖى عَبْدُكَ وَابْنُ عَبْدِكَ وَابْنُ أَمَتِكَ وَفِي قَبْضَتِكَ نَاصِيَتٖى
بِيَدِكَ مَاضٍ فِيَّ حُكْمُكَ عَدْلٌ فِيَّ قَضَاؤُكَ أسَْألَُكَ بِكُلِّ اسْمٍ هُوَ لَكَ
سَمَّيْتَ بِه نفَْسَكَ أوَْ أنَْزَلْتَه فِي كتَِابِكَ أوَ اسْتَأثَْرْتَ بِه فِي مَكْنُونِ
الْغَيْبِ عِنْدَكَ أَنْ تَجْعَلَ الْقُرْاٰنَ رَبيٖعَ قَلْبٖي وَجَ ءَالَ هَمّٖى وَغَمّٖى

Okunuşu: “Allâhümme innî ‘abdüke, vebnü ‘abdike,
vebnü emetike.
Ve fî kabdatike. Nâsiyetî bi yedike. Mâdin fiyye hukmüke.
‘Adlün fiyye kadâüke.
Es’elüke bi küllismin hüve leke semmeyte bihî nefseke.
Ev enzeltehû fî kitâbike. Ev’iste’serte bihî fi meknûni’lğaybi
‘ındeke en tec’ale’l-Kur’âne rebî’a kalbî ve celâe
hemmî ve ğammî.”
Anlamı: “Allah’ım! Ben senin kulunum, kulunun oğluyum,
senin kudretinin altındayım, varlığım senin elindedir.
Hakkımdaki hükmün geçerlidir. Hakkımda verdiğin hüküm
adaletlidir.
Kendine verdiğin veya kitabında indirdiğin ya da senin
katında bulunan gayb hazinesinden seçtiğin isminle Senden
Kur’ân’ı kalbimin baharı yapmanı, sıkıntı ve kederlerimin giderilmesini
dilerim.”

Bu duayı okuyan her kulun gam ve sıkıntısını Allah
gidermiş, yerine ferahlık vermiştir.” (Ahmed b. Hanbel, 1/391, 452;
Hâkim, 1, 509)
Kur’ân’ı, kalbin baharı kılmasını istemek, kalbin hoşlanacağı,
ferahlık duyacağı, zevkle okuyacağı şey kılmasını
istemektir. Zira kalp, baharda ferahlar, o mevsimden memnun
kalır, ondan ayrılmak istemez.

Hz. Ebû Bekir (r.a.), Peygamberimiz (s.a.s.)’in, sıkıntıya
düşenlerin şöyle dua etmelerini tavsiye ettiğini bildirmiştir:

اَللّٰهُمَّ رَحْمَتَكَ أَرْجُو فَلاَ تَكِلْنٖي إِلىَ نَفْسٖي طَرْفَةَ عَ وَأَصْلِحْ لٖي
شَأْنٖي كُلَّهُ لَا إِلٰهَ إِلَّا أَنْتَ

Okunuşu: “Allâhümme rahmeteke ercû, felâ tekilnî ilâ
nefsî tarfete ‘aynin. Ve aslih lî şe’nî küllehû. Lâ ilâhe illâ
ente.”
Anlamı: “Allah’ım! Rahmetini umarım. Beni göz açıp yumacak
kadar da olsa nefsime bırakma. Bütün işlerimi düzelt.
Senden başka ilâh yoktur.” (Ebû Davud, Edeb, 110)

* Sahabeden Abdullah b. Cafer (r.a.), Hz. Ali (r.a.)’nin
şöyle dediğini rivayet eder: Peygamberimiz (s.a.s.), bana şu
kelimeleri öğretti ve başıma bir sıkıntı ya da zorluk geldiği
zaman bunları okumamı emretti:

لاَ إِلٰهَ إِلَّا الله الْكَرٖيمُ الْعَظٖيمُ سُبْحَانَهُ تَبَارَكَ الله رَبُّ الْعَرْشِ
الْعَظٖيمِ اَلْحَمْدُ رَبِّ الْعَالَمٖينَ

Okunuşu: “Lâ ilâhe illâllâhü’l-kerîmü’l-‘azîmü.
Sübhânehû tebâreke’llâhü Rabbü’l-‘arşi’l-‘azîm.
Elhamdü lillâhi Rabbi’l-‘âlemîn.”
Anlamı: “Kerem sahibi ve ulu olan Allah’tan başka ilâh yoktur.
O’nu her türlü eksiklikten tenzih ederim. O, ulu Arş’ın Rabbidir.
Âlemlerin Rabbi Allah’a hamd olsun.” (Ahmed b. Hanbel, 1, 94)

Sıkıntılı Zamanlarda Okunacak Dua Arapça Türkçe yazısı ilk önce Fasih Arapça üzerinde ortaya çıktı.

اَللّٰهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكُفْرِ وَالْفَقْرِ

Okunuşu: “Allâhümme innî e’ûzü bike mine’l-küfri
ve’l-fakri.”
Anlamı: “Allah’ım! Küfre düşmekten ve fakirlikten sana
sığınırım.” (Nesâî, es-Sünenü’l-Kübrâ, İsti’âze, 28; No:7920; Ahmed
b.Hanbel, V, 36)

اَللّٰهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ زَوَالِ نِعْمَتِكَ وَتَحَوُّلِ عَافِيَتِكَ وَفُجَاءَةِ
نِقْمَتِكَ وَجَمِيعِ سَخَطِكَ

Okunuşu: “Allâhümme innî e’ûzü bike min zevâli
ni’metike ve tehavvüli ‘âfiyetike ve fücâeti nikmetike ve
cemî’ı sahatıke.”
Anlamı: “Allah’ım! Nimetinin yok olmasından, sağlık ve
âfiyetin bozulmasından, ansızın belaya uğramaktan ve her
türlü gazabından Sana sığınırım.” (Nesâî, es-Sünenü’l-Kübra, İstiâze, 56,
No: 7955)

اَللّٰهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكَسَلِ وَالْهَرَمِ وَالْمَأْثَمِ وَالْمَغْرَمِ وَمِنْ فِتْنَةِ
الْقَبْرِ وَعَذَابِ الْقَبْرِ وَمِنْ فِتْنَةِ النَّارِ وَعَذَابِ النَّارِ وَمِنْ شَرِّ فِتْنَةِ
الْغِنَى وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ فِتْنَةِ الْفَقْرِ

Okunuşu: “Allâhümme innî e’ûzü bike mine’l-keseli
ve’l-herami ve’l-me’semi ve’l-mağrami ve min fitneti’lkabri
ve ‘azâbi’l-kabri ve min fitneti’n-nâri ve ‘azâbi’n-nâri
ve min şerri fitneti’l-ğınâ ve e’ûzü bike min fitneti’l-fakri.”
Anlamı: “Allah’ım! Tembellikten, ihtiyarlıktan, günahtan,
borçtan, kabir fitnesinden ve kabir azabından, cehennem

fitnesinden ve cehennem azabından, zenginlik fitnesinin şerrinden
Sana sığınırım. Fakirlik fitnesinden Sana sığınırım.”
(Buhârî, Deavât, 38)

Fakirlikten Korunmak İçin Dua Arapça Türkçe yazısı ilk önce Fasih Arapça üzerinde ortaya çıktı.

اَلْحَمْدُ الَّذٖي عَافاَنٖي مِمَّا اِبْتَلاَكَ بِهٖ وَفَضَّلَنٖي عَلَى كَثٖيرٍ مِمَّنْ
خَلَقَ تَفْضيٖلًا
Okunuşu: “Elhamdülillâhillezî ‘âfânî mimmâ ibtelâke
bihî ve feddalenî ‘alâ kesîrin mimmen haleka tafdîlâ.”
Anlamı: “Beni, seni mübtela kıldığı şu şeyden esirgeyen
ve beni yarattıklarının birçoğundan üstün kılan Allah’a hamd
olsun, derse, o belâ ona sirayet etmez” buyurmuştur. (Tirmizî,
De’avât, 38; İbn Mâce, Dua, 22)

Kuşkusuz hiç kimse bir bela ve musibete maruz kalmak
istemez. Bu nedenle bir hastalığa maruz kalan veya felakete
uğrayan kişi ziyaret edildiğinde ona teselli verilmeli ve
imkânlar elverdiğince maddî-manevî yardım edilmelidir.
Kendisinin de böyle bir musibete düşmediği için Allah’a
dua edip, şükretmelidir.
Hadisteki “ibtilâ” imtihan ve deneme anlamına gelir ve
bu kelime hem hayr için hem de şer için kullanılır.

وَنَبْلُوكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً وَإِلَيْنَا تُرْجَعُون

“Sizi bir imtihan olarak hayır ile de şer ile de deniyoruz.
Ancak bize döndürüleceksiniz” (Enbiyâ, 21/35) anlamındaki ayet
bunun delilidir.
Hadiste ifade edilen imtihan hem maddî, hem de
manevî olabilir. Her iki durumda da müslümana düşen görev,
her türlü olumsuzluklara karşı sabrederek bu imtihanı
başarması ve Rabbine karşı isyan etmemesidir.
Kur’ân-ı Kerim’de; “Andolsun ki sizi biraz korku ve açlıkla
bir de mallar, canlar ve ürünlerden eksilterek deneriz”
buyrulduktan sonra إِنَّا وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ , İnnâ lillâhi ve
innâ ileyhi râci’ûn. “Biz şüphesiz (her şeyimizle) Allah’a aidiz
ve şüphesiz O’na döneceğiz” diyerek sabredenlerin müjdelenmesi
ve onların Rableri katında rahmet ve merhamete
mazhar olacağı ve bu kimselerin doğru yola ulaştırılacağı
bildirilmektedir. (Bakara, 2/155–157; Ayrıca bk. Âl-i İmrân, 3/173)

Belaya Uğrayanı Görünce Yapılacak Dua Arapça Türkçe yazısı ilk önce Fasih Arapça üzerinde ortaya çıktı.

“Elhamdülillâh (her türlü övgü Allah’a mahsustur)” şeklinde
yirmi üç yerde, “Elhamdülillâhi Rabbi’l-âlemin (âlemlerin
Rabbi olan Allah’a hamdolsun)” şeklinde yedi yerde geçmektedir.
Peygamberimiz (s.a.s.)’in her hâl ve şartta Allah’a
hamd ve şükrettiği bilinen bir husustur. Çünkü en faziletli
dua Elhamdülillâh diyerek yapılan duadır. Peygamberimiz
(s.a.s.) şöyle buyurmuştur:

أَفْضَلُ الذِّكْرِ لَا إِلٰهَ إِلٰاّ الٰهّلُ وَأَفْضَلُ الدُّعَاءِ اَلْحَمْدُ

“En faziletli zikir, ‘Lâ ilâhe illâllah’ diyerek yapılan zikirdir.
En faziletli dua ise ‘Elhamdü lillâh’ demektir.” (Tirmizî,
De’avât, 9)
Bir duasında Peygamberimiz (s.a.s.), Allah’a şöyle
hamd etmiştir:

اَللّٰهُمَّ إِنّٖى أَسْأَلُكَ الثَّبَاتَ فِي الْأَمْرِ وَ أَسْأَلُكَ عَزيٖمَةَ الرُّشْدِ
وَأَسْأَلُكَ شُكْرَ نِعْمَتِكَ وَحُسْنَ عِبَادَتِكَ وَأَسْأَلُكَ لِسَانًا صَادِقًا
وَقَلْبًا سَليٖمًا وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا تَعْلَمُ وَأَسْأَلُكَ مِنْ خَيْرِ مَا تَعْلَمُ
وَأَسْتَغْفِرُكَ مِمَّا تَعْلَمُ إِنَّكَ أَنْتَ عَلٰاّمُ الْغُيُوبِ

Okunuşu: “Allâhümme innî es’elüke’s-sebâte fi’l-emri,
ve es’elüke ‘azîmete’r-ruşdi.
Ve es’elüke şükra ni’metike ve husne ‘ıbâdetike.
Ve es’elüke lisânen sâdikan ve kalben selîmâ.
Ve e’ûzü bike min şerri mâ ta’lemü ve es’elüke min hayri
mâ ta’lemü.

Ve esteğfiruke mimmâ ta’lemü. İnneke ente ‘allâmü’lğuyûb.”
Anlamı: “Allah’ım! Senden dinde sebat etmeyi istiyorum
ve doğruluğa da azmetmeyi istiyorum.
Nimetine şükretmeyi ve sana güzel ibadette bulunmayı istiyorum.
Doğruyu konuşan bir dil, eğriliklerden uzak bir kalp istiyorum.
Senin bildiğin her çeşit şerden sana sığınıyorum. Bildiğin
bütün hayırları senden istiyorum.
Bildiğin günahlardan sana istiğfar ediyorum. Şüphesiz ki
gaybı en iyi sen bilirsin.” (Tirmizî, De’avât, 23)
Allah’ın verdiği sayısız nimetlere (İbrahim, 14/34) hamd
ve şükredebilmek için Allah’a hakkıyla kulluk etmek gerekir.
Peygamberimiz (s.a.s.), geceleri ayakları şişinceye
kadar namaz kılardı. Kendisine; “Allah, senin geçmiş ve gelecek
günahlarını affetti (niye kendini bu kadar yoruyorsun)”
denildiğinde;

أَفَلاَ أَكُونُ عَبْدًا شَكُورًا

“Allah’a şükreden bir kul olmayayım mı?” cevabını vermiştir.
(Buhârî, Teheccüd, 6; Tefsir-Fetih, 324; Nesâî, Kıyamü’l-Leyl, 17)
Sözle Elhamdülillah diyen Allah’a şükretmiş olur. Fiilî
şükür ise, Allah’ın verdiği nimetlerin cinsinden Allah’ın
kullarını da yararlandırmaktır. Meselâ ilmin şükrü, ilmini
başkalarına öğretmek, malın-paranın şükrü, muhtaçlara ve
hayır kurumlarına yardım etmektir.

İyilik edene teşekkür etmek de o nimete şükretmek sayılır.
Nitekim Peygamberimiz (s.a.s.), insanlara teşekkürü,
Allah’a şükürle eş değerde zikretmiştir:

مَنْ لَا يَشْكُرُ النَّاسَ لاَ يَشْكُرُ الٰهّلَ

“Halka teşekkürde bulunmayan Allah’a da şükretmez.”
(Tirmizî, Birr, 35; Ebû Davud, Edeb, 12)
Peygamberimiz (s.a.s.)’in terbiyesinde hayat bulan
sahabe de O’nun ahlâkını aynen yaşatmışlardır. Rivayete
göre bir gün Hz. Ömer (r.a.), oğlu Abdullah’ı Hz. Âişe
(r.a.)’ye göndererek Peygamberimiz (s.a.s.)’in kabri yanına
defnedilmek için izin vermesini istedi. Abdullah, durumu
Hz. Âişe’ye arz ettikten sonra olumlu haberi duyan Hz.
Ömer;

اَلْحَمْدُ مَا كَانَ شَيْءٌ أَهَمَّ إِلَيَّ مِنْ ذٰالِكَ

“Allah’a hamd olsun! Bundan daha önemli bir şey olamaz
benim için, dedi.” (Buhârî, Cenaiz, 94)
∗ Sahabeden Üsâme b. Zeyd (r.a.), Peygamberimiz
(s.a.s.)’in, şöyle dediğini rivayet etmiştir:
“Kendine bir iyilik yapılan kişi, o iyiliği yapana;
‘Cezâke’llâhü hayrâ (Allah, senin mükâfatını bolca versin)
derse, en güzel övgüyü yerine getirmiş olur.” (Tirmizî, Birr, 87)
Bir nimete kavuşunca veya beklenen güzel bir haberi
duyunca, Allah’a hamd ile dua edilmelidir. Bu, “elhamdülillah”
diyerek yerine getirildiği gibi, “Allah’ım sana
hamd olsun, sana şükürler olsun!”, insanlara karşı ise; “Allah
senden razı olsun, Allah sana mükâfatını versin…” gibi dualar
yapmak ve teşekkür etmekle de yerine getirilir.

NİMETE KAVUŞUNCA YAPILACAK DUA ARAPÇA TÜRKÇE yazısı ilk önce Fasih Arapça üzerinde ortaya çıktı.